W miarę upływu lat moje obrazy zmieniały się ale niezmienna pozostała idea labiryntu jako metafora ludzkich i malarskich poszukiwań. Nie próbuję malować labiryntu jako konstrukcji realnej, lecz jako miejsce w zgeometryzowanej iluzji przestrzeni. Kieru­jąc się myślą i emocją malarza konstruktywisty, próbuję tworzyć i malować pewien rodzaj stacji labiryntowej drogi.

Źródłem moich kompozycji malarskich są „ruchome kolaże”, czyli układy tworzone przeze mnie z elementów graficznych, wstępnie już skomponowanych, ale nie przymocowywanych do podłoża. Trwałe istnienie wybranych układów kompozycyjnych budowanych na tej drodze, ma zapis fotograficzny, który bywa poddawany dalszym przetworzeniom, w tym również realizacjom w malarstwie.

Drugą dziedziną mojej twórczości jest fotografia realizowana w dawnej technice zwanej gumą. Tematem tych prac jest portret, pejzaż, martwa natura, dawna architektura.

Lucjan Sagan




Świat jest chaotyczną księgą motywów
malarskich (i wszelkich innych).
Malarz wybiera je i zestraja na powierzchni
obrazu.

Jest to zajęcie irracjonalne,
bo nikt nie wie jaka jest przyczyna szukania.
Z punktu widzenia rozsądku
malarstwo jest rodzajem szaleństwa
na szczęście pozytywnego
i zdyscyplinowanego,
skupionego na poszukiwaniu czegoś,
czego się nie zgubiło
ale co pragnie się znaleźć.

Ja znajduję takie rzeczy jak -
miejsce zderzeń ciemnego i jasnego,
światła w szczelinach,
coś, co jak okna lub drzwi
uchyla się na inne przestrzenie,
światła przecinające mrok
jak obietnice wyjścia z labiryntu...

Obrazy są śladami poszukiwań
zebranych i scalonych
z pomocą narzędzia
zwanego intuicyjną logiką
i z udziałem innych,
które trudno nazwać.

Lucjan Sagan






Copyright (C) 2010 Lucjan Sagan
Website by Piotr Hońdo